پایه های مفقود
سلام. امروز سالگرد شهادت آیت الله مرتضی مطهریه. قبل از هر چیز این روز رو به همه ی معلمین دلسوز بخصوص معلم های همیشه محبوب خودم در دبیرستان مفید تبریک می گم. از جمله چیزهایی که که من بارها به اون فکر کردم شخصیت های موثری هستند که در سال های ابتدایی انقلاب، این کشور از وجود اون ها محروم شد. اگر بخواهیم کمی عقب بریم باید از امام موسی صدر شروع کنیم. شنیدم که وقتی امام خمینی نظریه ولایت فقیه رو مطرح می کنه، در یکی از جلسات احمد آقا از امام می پرسه که با این خصوصیاتی که شما برای ولی فقیه مطرح کردید، انتخاب چنین کسی واقعا سخته و آیا شما خودتون کسی رو برای این کار در نظر دارید؟ که امام پاسخ می ده که بله، آقای صدر. با توجه به نظریات نوین و متعالی امام موسی صدر در صورت حضور او در مدیریت کشور شاید اتفاق ها بهتری می افتاد.
نفر بعد به نظر من آیت الله طالقانیه. فکر می کنم با طرز فکر و نظریات آقای طالقانی همه آشنا هستید. از اینجا به بعد حماقت گروهک فرقان و گروه به اصطلاح مجاهدین خلق به نظر من باعث و بانی بسیاری از مشکلات در این کشور شد. ابتدا سپهبد قرنی که یک گنجینه تجربه ی نظامی واقعی برای کشور بود به دست گروهگ فرقان به شهادت رسید. سپس نوبت آیت الله مطهری رسید. شهادت این اندیشمند نوگرا در زمانه ی خودش، باعث شد تا جامعه ی مذهبی/فکری ایران از وجود کسی که می تونست در این سال های اخیر راه گشای بسیاری از مشکلات باشه محروم بشه. به دنبال شهید مطهری، شهادت آیت الله دکتر مفتح بر عمق این زخم اضافه کرد.
بزرگترین ضربه از این نوع به نظر من شهادت آیت الله، دکتر سید محمد بهشتی بود. فکر می کنم یکی از شرم آورترین کارهای این به اصطلاح مجاهدین خلق همین حرکت وحشیانه بود که اگر شهید بهشتی به شهادت نمی رسید گروه و اوضاع حاکم بر کشور با اوضاع فعلی کاملا متفاوت می بود. در ادامه شهادت محمد علی رجایی و محمد جواد باهنر ضربات دیگری بود که به بدنه ی کشور وارد شد.
شاید اگر وجود کسی با شخصیتی مثل امام خمینی نبود کشور کاملا از هم پاشیده بود. شخص دیگه ای که من همیشه افسوس نبود اون رو می خورم سید احمد خمینیه. ولی نمی دونم واقعا اگر این افراد زنده بودند حال روزی مثل مهندس میر حسین موسوی، آیت الله سید عبدالکریم موسوی اردبیلی، آیت الله یوسف صانعی، حجت الاسلام عبدالله نوری و یا حتی آیت الله منتظری داشتند و یا اینکه حال روز این مملکت بهتر از این بود؟
راستی یک سخنرانی از شهید مطهری هست به نام “بزرگی و بزرگواری روح”. اگر پیدا کردید بد نیست گوش کنید. اگر آنلاین جایی سراغ دارید من رو هم خبر کنید.
پی نوشت: نمی خواهم به این موضوع یک پست جدا اختصاص بدم چون دیگه اینقدر آدم های عاقل در این مورد حرف زدن که اگر کسی قرار بود گوش بده تا حالا گوش کرده بود. فقط این خبر رو بخونید که البته شاید تا حالا به گوشتون رسیده باشه. فقط من نمی دونم الان امنیت برای کی برقراره. یکم اگر مردونگی داشت تا حالا استعفا کرده بود…
با تشکر از اینکه به وبلاگم سر زدی. سؤالی که مطرح کرده ای، مهم است. اما همانطور که گفتم، تحلیلم از نظر سیاسی بود و نه مسایل شهری. ضمن آنکه تا جایی که میدانم، کارشناسان هم معتقدند از نظر شهری هم کار مهمی در دوره قالیباف انجام نشده. با این حال، اگر قالیباف ضمانت رسمی دهد که چهارسال در شهرداری میماند و کاری به ریاستجمهوری ندارد، حاضرم رای به او را تایید کنم.