بفرمایید کیک:

اصولا وبلاگ نوشتن احتیاج داره تا انسان یک چند دوری در عوالم مجازی بزنه و بعد از اندوختن تجربه و درس گرفتن از فراز و نشیب چرخ فلک نسبت به درج مطالب مورد توجه و خاطرات و تفکرات پند آموز اقدام بکنه. ولی حالا که به قسمت درج قضیه رسیدم می بینم که خیلی حوصله ای برای نظم دادن به این نکات آشفته نیست. پس فعلا این عریضه باشد به مناسبت ابراز وجود!

دیشب تا سه صبح با سلمان خانه ی مهدی و امین و اکبر بودیم. برای افطار و شام مهمان بودیم ولی سرگرم حرف و مشغولیات مختلف ساعت از نیمه شب گذشت. گفتیم کمی دیگر هم صبر کنیم تا سخنرانی رئیس جمهور در دانشگاه کلمبیا را هم ببینیم. در واقعا کمی نگران بودیم که این بار چه صحبت جدیدی قرار است بگوید. با وجود تبلیغات و شلوغ کاری های زیادی که در مورد مخالفت با این سخنرانی شده بود تا نیم ساعت قبل از برنامه شاید ۱۰ نفر هم برای اعتراض جمع نشده بودند و تا آخر هم تنها عده ای حدود ۲۰۰-۳۰۰ نفر و اکثرا از گروه های صهیونیستی جلوی در ورودی دانشگاه جمع شدند.
ابتدای برنامه رئیس دانشگاه بعد از اینکه حدود ۲۰ دقیقه ای صحبت کرد در جمع بندی حرف هایش در کمال بی نزاکتی گفت که “در شما نشانه های یک دیکتاتور حقیر و بی رحم دیده می شود”. بعد رئیس جمهور صحبت کرد و اول به صحبت های رئیس دانشگاه اشاره کرد و آن را خلاف احترام متقابل و رسم مهمان نوازی دانست. بعد سوال ها یکی یکی مطرح شد و رئیس جمهور به آن ها جواب داد. بجز چند قسمت کوتاهی که در مورد مسائل خاص سوال شد و باید از قبل برای این سوال ها جواب آماده می شد در کل برنامه ی مثبت و به ضرر جریان های صهیونیستی و جنگ طلب بود.
ای کاش این طرز حرف زدن که قطعا عالی و ممتاز نیست ولی حداقل مناسب و بی ضرر است دو سال پیش به کار گرفته می شد و از این همه هجوم تبلیغاتی، فشار افکار عمومی، تخریب وجه کشور و تحمیل هزینه های مختلف به مردم در طی این دو سال جلوگیری می شد. در حالی که البته هنوز انتظار چرخش ناگهانی و تغییر سریع سیاست ها به سمت منافع ملی نمی رود امیدوارم حداقل از میزان ضرر کم بشود.
ضمیمه:
سخنرانی رئیس جمهور در دانشگاه کلمبیا
تظاهرات و تجمع در دانشگاه کلمبیا
خدمت جناب آقای احمدی نژاد لطفا ملاحظه فرمایند
اخلاق و سیاست
پیشرفت احمدی نژاد و موضع اسراییل درباره قتل عام ارامنه
اعتراض رؤسای پنج دانشگاه تهران به رئیس دانشگاه کلمبیا
سفر جنجالی احمدی نژاد به جای سفر مفید
سه پاراگراف
پی نوشت: به چه قیمتی؟

انتخاب آقای هاشمی به ریاست مجلس خبرگان رو باید یک تجدید نیروی مهم دونست. با موقعیت جدید، وجه ی سیاسی و توان اعمال نظرات آقای هاشمی و جریان های نزدیک به او، در صحنه ی سیاسی کشور کاملا غیر قابل انکار شده. بر خلاف نظر عده ای که اختلاف رای نفر اول و نفر بعدی کاندید برای ریاست خبرگان رو ناچیز نشون داده و از اون برداشت بر ضعف جریان پیروز در این انتخابات می کنند، این پیروزی در احتمالا محافظه کارترین شورای جمهوری اسلامی ایران اصلا ساده و بی ارزش نبوده و نیست. پوشیده نیست جریانی که در این انتخابات به پیروزی نرسید از مدت ها قبل از راه های مختلف برای پیروزی در این انتخابات تلاش می کرد. حالا باید دید اینطور که در این چند روز به صورت جسته و گریخته مطرح شده آیا واقعا قصدی برای استفاده از توانایی ها قانونی این مجلس وجود داره یا خیر.
امام رضا (ع) به یکی از یارانشان فرمودند که در روزهای آخر ماه شعبان بخوان: “اللهم اِن لَمْ تَکُنْ غَفَرْتَ لَنا فی ما مَضی مِنْ شَعْبانْ فاغْفِرْلَنا فی ما بَقیَ مِنه”

پریروز پنجاهمین سالگرد استقلال (Merdeka) مالزی بود. از مدت ها قبل برای این موضوع تبلیغ می کردند و برنامه های مختلفی رو تدارک دیده بودند.

یکی از این برنامه ها نمایش آتش بازی بود که به صورت مسابقه بین چند گروه از کشور های مختلف برگزار شد. من برنامه ی گروه ایتالیایی و ژاپنی رو دیدم که واقعا جالب بود. پوتراجایا با وجود اینکه خیابان های پهنی داره موقع برگزاری نمایش از تراکم جمعیت کاملا غیر قابل عبور بود.